Mustafa. Sümeyra Muştu OKŞAN Şiiri

Mustafa

Bir çocuk gördüm geçen gün sokakta

Sabahın köründe kir pas içinde

Üşümüş elleri tir tir titriyordu

Yine de etrafı ısıtan bir gülüşü vardı.

Dedim ki :”Yavrum bu  saatte,

Ne yaparsın sen bu ıssız sokakta?

Aç mısın, açıkta mısın de bakayım bana.”

Dedi ki:”Abla, çalışmalıyım

Çalışıp aileme bakmalıyım

Bu yüzden düştüm işte yollara

Çöpleri karıştırmalı, ekmek paramı çıkarmalıyım.”

Dedim ki”Yavrum sen daha çok küçüksün

Bu yük ağır değil mi sana?”

Dedi ki:”Ağır değil be abla,

Asıl yük çalışmamaktır

Çalışmayıp aileme bakamamaktır.”

Dedim ki:”Annen, baban yok mu senin?”

Dedi ki “Var ama ikisi de hasta  abla.”

Boynunu büktü, sustu bir anda.

O sustu, ben sustum oracıkta

Toparlayıp kendimi “Aferin evlat”dedim ona

Bundan sonra ben de bir abla olayım sana

Gözleri parıldadı bir anda

Koştu geldi, sarılıverdi bana.

O görmeden sildim gözyaşlarımı

Sımsıkı sarıldım ben de ona.

Dedim ki “Söyle bakalım adını ablana”

Dedi ki” MUSTAFA benim adım  abla”

Dedim ki:”ATA’mızın adını taşıyorsun

Onun gibi dürüst,onun gibi çalışkansın.”

Teşekkür ederken gözleri dolu doluydu

Kalktı güçlü bir şekilde yola koyuldu

Bense bakarken arkasından

Almıştım dersimi ders vermeye giderken

‘ASIL YÜK ÇALIŞMAMAKTIR,

ÇALIŞIP AİLESİNE BAKAMAMAKTIR.’

..

Sümeyra MUŞTU OKŞAN

25 Haziran 2020

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.